22 en 23 april 2026 zijn wij getrouwd!!! 21 april slaap je dan niet vanwege de spannng. 22 april lagen we er laat in en ook weer spannng. 23 april waren we half 3 ' 's nachts thuis na een geweldig feest en konden we het niet laten alvast wat enveloppen te openen, daarnaast konden we toch nog niet slapen van alle indrukken. 24 april je zou denken, nu moet dat slapen toch gaan gebeuren, maar nee hoor! Ik heb echt nog nooit meegemaakt dat ik zo moe was dat ik niet kon slapen, maar het kan dus.
28 april hadden we ondertussen wel een nachtrust of twee gehad, maar Koningsdag zat ertussen dus zo kwamen we aan in Tokyo met, als ik voor mezelf spreek, de ergste slaaptekort allertijden.
Ik was zo moe dat ik niet meer wist hoe ik recht moest lopen. Zo moe dat m'n lichaam van een metro ritje bijna een kotsfestijn had gemaakt. Zo moe dat ik bijna moest huilen toen ik mijn metro-kaartje in de verkeerde machine stak en deze er niet meer uit kwam. 'Bijna' is niet helemaal, dus ik zie het als een win. Geen kots geen tranen, altijd lekker.
Aangekomen in Tokyo besef ik dat ik ver van Amersfoort ben. De mensen lijken ook niet op m'n buren. Niemand spreekt ook Nederlands. Je zou denken dat het vanzelfsprekend is, maar ons volk zit werkelijk altijd en overal van het kleinste eiland naast Vietnam tot de meest afgelegenbergtop in Australië.
Ons slaaptekort probleem wilde we oplossen door de dag hier door te trekken en dan echt as 's avonds te gaan slapen. We kwamen hier 10:00 s' ochtends aan. Met nul spijt kan ik aangeven dat zodra we ons kussen zagen het plan nergens meer te bekennen was. Van 3 uur 's middags tot 9 uur 's avond even een dutje gedaan.
Nu net zijn we terug van een paar rondjes steppen en fietsen door de stad, om onszelf weer moe te maken voor onze nachtrust deel 2.
Wat heb ik tot nu toe hier geleerd:
- Als ze je de 'Engelse menukaart' aanbieden, zeg dan nee, want dan krijg je ook de 'Engelse' opties van het menu en die zijn niet te vreten. Gewoon kiezen van de hongchong-gekke-tekens-kaart.
- Pak spullen aan met twee handen en geef spullen met twee handen. Als je iets geeft of aanpakt met twee handen lijk je ook een beetje onderdanig en dankbaar en niet zo van een-hand-boeien hier je paspoort en nou doorlopen.
- Er zijn veel regels hier. Ik denk dat we in de nog geen 24 uur dat we hier zijn al aardig wat onbeschoft zijn geweest voor Japanse standaarden, maargoed...
We leren het wel.
Reactie plaatsen
Reacties