Hier buigen ze veel. Hier hebben de mensen een onderdanige houding naar elkaar. Eerst werd ik er een beetje kriegelig van en kreeg ik de neiging om te denken: doe is normaal joh. Ik kon me niet voorstellen dat mensen echt zo waren, dus dan is het gewoon met een hele hoop mensen aangeleerd gedrag (wat natuurlijk bijna al het gedrag is, maar misschien snap je wat ik probeer te zeggen). Beau zei meteen dat het juist fijner is want hier houdt iedereen rekening met de ander en wij in Nederland vooral eerst met onszelf. Daar zit ook wat in, want als iedereen om zich heen uitkijkt voor de ander zijn er veel meer mensen om jou aan het bekommeren dan als jij het in je eentje doet.
Dus ik terugbuigen en glimlachen. We hadden onszelf voorgehouden mee te doen en niet de irritante toeristen uit te hangen. We liepen al links, geven en pakken met twee handen en proberen net als de rest binnen de lijntjes te blijven.
We begonnen onze dag op de hoek van de straat waar de foodmarket begon. Eerst een crêpe daarna een burger daarna nog een keer diezelfde crêpe maar in een tentje een stukje verderop. Deze foodmarket leek op een oneindige straat van eettentjes en parallel daaraan winkels!! Het regende weer, maar wij hadden daar geen last van. Alles was overdekt.
Tijdens het winkelen kwam ik erachter dat je je schoenen uit moet in het pashokje, want daar ligt een klein tappijtje in. Tijdens het winkelen kwam ik er ook achter dat afrekenen ontzettend sloom gaat. Alles wordt heel ‘mindful’ gedaan, van het aanpakken van je spullen tot het aanwijzen waar je kan betalen en het vragen of ik een bonnetje wil. Nee, ik wil geen bonnetje ik wilde een kwartier geleden al uit deze winkel zijn, maar ik sta heel beleefd te wachten tot het afreken-ritueel voorbij is. Tijdens het eten kwam ik erachter dat hier in Kyoto overal een mandje staat naast de tafel voor je tas. Zo hoeft je tas de vloer niet te raken. Misschien dat dat iets te maken heeft met het feit dat hier iedereen bijna met designer tassen loopt? Het is hier ook een heel ding om tweedehands designer spullen te verhandelen… geen idee, maar ik vond het benoemenswaardig.
Nu is het tijd om te zeiken, want die avond gingen we naar een restaurant. Tien minuten wachtrij. Kan gebeuren, geen probleem, ze hadden namelijk advocaat burgers met wagyu vlees. 10 minuten werden 20 kan gebeuren, we hoeven niet ergens anders heen. We kregen in de wachtrij (wat gewoon staand bij de deur was) alvast het menu. Leuk misschien alvast ter entertainment, nee we moesten ook direct bestellen. Vreemd. De avocado burger die we wilden kon niet meer besteld worden, maar we mochten eindelijk aan tafel. We zaten nog geen minuut of de burger kwam op tafel. De burger was prima maar de prijs was wel echt hoog. We hadden de laatste hap nog niet op of de rekening werd neergelegd. Echt een irritante plek. Daar kan honderd keer buigen, glimlachen en “lief doen” niet tegenop als je de sfeer geeft van: betaal en rot op. Vooral ik was er klaar mee.
Oh en trouwens om ons heen aten de locals geen burgers, maar gekke gerechten die je op je eigen tafel kon afbakken. Ons menu bestond uit 1 bladzijde met ALLEEN BURGERS????
We eindigden de dag weer in ons hotel met de matching pyjama’s die je hier bij de hotelkamer krijgt.
Nu zitten we in de trein naar Nara (het land van de herten).
Reactie plaatsen
Reacties